Nieuws!

Dag iedereen!

Vandaag was er een gesprek op het werk tussen de verpleegsters en vroedvrouwen over oorringen en piercings. Lisa werd al meteen goed bekeken aangezien ze een neuspiercing heeft. Grote hilariteit ontstond toen Lisa aantoonde dat ze ook een navelpiercing heeft! Hun ogen gingen allemaal wijd open! Een gat in je maag?? Wie heeft dat nu !? :D Ze maakten zich ook zorgen over wat haar (latere) man daarvan zou vinden.

Ook tattoo’s vonden ze maar niets. Op een dag zou je god tegenkomen en die zou dan vragen waarom je jezelf hebt beschilderd en je jezelf niet hebt gelaten zoals hij je op de wereld heeft gezet. Tjah… Wat moet je hem dan vertellen…

Voor onze begeleidende vroedman was het vandaag zijn laatste werkdag voordat zijn vakantie begon. Hij had voor ons een fantastisch briefje mee met onderstaande tekst erop:

“Ik zal je missen jullie. Tot ziens en tot ziens als god het wil.

Ik wens u het allerbeste in uw praktijk en hebben een gelukkige feestdagen.

Tot slot bent u van harte welkom in Mwanza”

Hij gaat namelijk op reis naar Mwanza… We veronderstellen dat ‘google translator’ er voor deze topprestatie ergens tussenzit. Danku aan de vroedman!

We denken er even aan dat we onze jullie nog niet hebben ingelicht over “den Charles”. We waren net op het vliegtuig gestapt in Zaventem richting Bujumbura, wanneer een Keniaan ons  aansprak. Zijn naam was Charles, hij was 38jaar en hopeloos op zoek naar een vrouw! We kregen beiden een huwelijksaanzoek (Tranen en emoties inbegrepen). Sofie ergens boven de Middelandse zee, Lisa ter hoogte van Noord-Afrika. Beiden wezen we hem vriendelijk af. Ocharme! Zijn hart brak in 1000 stukken. Hij had (volgens hem) nochtans sterke troeven. Zo vertelde hij ons dat zijn p**** ( Jullie kunnen wel raden wat) groot was, en soms echt bleef groeien en groeien! En hij wist ook zeker dat het dat was dat blanke vrouwen nodig hadden! Oh en niet te vergeten, hij was naar eigen zeggen ook rijk! Gelukkig hield ‘den Charles’ wel van een pintje. Vele pintjes en twee uur later was Charles Knock out voor de rest van de vlucht. Oef! J

Op de werkvloer...

Dag iedereen!

Ondertussen zijn we al twee weken stage aan het lopen in het Ujiji Health center. De werking is (natuurlijk) helemaal anders dan bij ons. De essentie niet, de baby’tjes zitten in de buik en moeten eruit J.

Er zijn vier bevallingstafels. Iedere dame die komt bevallen brengt haar eigen plastic zeil en doeken mee om op de tafel te leggen. Vaak hebben de vrouwen ook zelf steriele handschoenen bij en scheermesjes (om de navelstreng door te snijden). Wanneer ze onderweg naar het ziekenhuis zouden bevallen, kunnen ze zichzelf ook steeds behelpen.

De arbeid word nooit gestimuleerd en de term ‘epidurale verdoving’ klinkt hier als donder in de oren. Gelukkig bevallen de meeste vrouwen hier vrij vlot, niettegenstaande we toch al enkele complicaties zijn tegengekomen.

Alle dames worden getest op HIV. Wanneer iemand HIV positief is, beschermen de plaatselijke vroedvrouwen zichzelf (net zoals wij) zeer goed. Je kan duidelijk merken dat ze goed ingelicht zijn wat betreft HIV. Langs de andere kant is dit ook het enige waar de vrouwen op getest worden. Met andere virussen, bacteriën en infecties word dus geen rekening gehouden.

Ujiji Health Center is eigenlijk (zoals de naam het zegt) een plaatselijk gezondheidscentrum. Een echt ‘ziekenhuis’ is het dus niet. Wanneer er complicaties optreden, worden de vrouwen doorverwezen naar “Maweni Hospital”. We hebben ons al enkele malen serieus geërgerd wanneer er een doorverwijzing is. Meestal is er foetale nood ( voor de groentjes onder ons: het kindje krijgt het lastig, de harttonen gaan omlaag en de baby moet er zo snel mogelijk uit!) en moet het dus snel gaan.

Maar dan… moet het hoofd van het ziekenhuis deze dame eerst nog eens komen onderzoeken ( iedereen in het ziekenhuis lijkt een vroedvrouw te zijn !?), vervolgens moet alles uitvoerig besproken worden. ( zouden we? Ja? Nee?), dan wordt het andere ziekenhuis verwittigd, dan komt de ambulance, dan… En voila, we zijn drie uur verder! Dit is helaas een mentaliteit die moeilijk te verbreken is denken we. En zodoende hebben we dus al enkele malen “ons kas opgefret”.

Niettegenstaande we hier op de werkvloer al vele mooie momenten hebben gehad! J De mama’tjes zijn ons zeer dankbaar en dat geeft ongelooflijk veel voldoening! Ook het personeel is supervriendelijk, en op al onze vragen krijgen we een antwoord!

Laat die bevallingen maar komen!

We hebben eindelijk gevonden hoe de foto's erop moeten! helaas is het internet vandaag te traag waardoor we er geen enkele ge-upload krijgen! Deze volgen dus later...

Vele groetjes!

Lisa en Sofie

Ons eerste weekend in Kigoma!

Mooi weer is het hier wel en daar hebben we vandaag ook van genoten! Samen met Katrien (Onze Vlaamse contactpersoon en eigenlijk onze rots in de branding nr 2) , haar man en de kindjes gingen we naar “Jacobsen Beach”. Op zondag maakten we een uitstap naar Marumba. Dit is ook een eigendom van ‘De Broeders van liefde’ waar een psychiatrisch ziekenhuis gevestigd is. Ginds hebben we Broeder Marc (een Vlaming) ontmoet. Hij toonde ons met de nodige trots ‘zijn’ plantages, planten, bloemen, boerderij,… We zagen mangobomen, maniokplantages, ananasplanten, avocadobomen (wat Lisa dus niet lust; in Burundi at ze bij de broeders een volledige avocado op uit beleefdheid haha! Haar smoeleken!),…

De natuur was er adembenemend!

De lectoren van agro- en biotechnologie (Greet en Luc) waren ook mee op uitstap. Zij bleven enkele dagen in Marumba, wij kwamen ’s avonds al terug en sloten de avond af met een etentje in het “Coast vieuw” restaurant.

 Aangezien er enkele problemen waren met het internetzijn onze berichten nog niet echt up-to-date maar meer nieuws volgt snel!!!

zonnige groeten

Lisa en Sofie !

Met beide voeten op Afrikaanse aarde!!

Dag iedereen!

Na twee weken in Afrika te verblijven, is het tijd om een blog op te starten en jullie allen op de hoogte te houden van onze avonturen!

Vorige week woensdag kwamen we rond 19u ’s avonds aan in Bujumbura. Vanaf het moment dat we onze eerste stappen buiten het vliegtuig gezet hadden overviel ons een zware natte warmte. Ook het oorverdovend geluid van de krekels was iets nieuw! Maar vooral… Wat een andere geur… De geur van Afrika!

Nadat we onze bagage hadden bemachtigd, verlieten we de luchthaven. Daar stond Broeder Hypoliet ons op te wachten. Hij was op zoek naar Sofia en Elisa.. Dat moesten wij wel zijn J

Vervolgens reden we naar een openluchtrestaurant waar we vis en frietjes (vrij goede imitatie van de alom bekende Belgische frieten) aten. Lekkere vis! Specialiteit uit het Tanganyikameer zo zei broeder hypoliet.

De nacht brachten we door bij de broeders. Ze waren super gastvrij. Normaal zouden we de dag erna doorreizen naar Kigoma, maar aangezien alles nog niet goed geregeld was en de broeders vonden dat we beter nog wat konden rusten, verbleven we nog een dagje langer in Bujumbura. We hebben daar het psychiatrisch ziekenhuis van de broeders bezocht. Aangezien de patiënten vrij handtastelijk waren, was dit nogal overweldigend!

Naar de avond toe hebben we de stad Bujumbura bezocht. Wat een drukte!!! Overal mensen! Mensen te voet, mensen met de fiets ( waar ze ook ALLES op vervoeren; bijvoorbeeld een garagepoort), mensen met de auto… Iedereen door elkaar! 

Gelukkig konden we even de rust terug vinden aan het Tanganyikameer. Prachtig!

De dag erna vertrokken we dus echt richting Kigoma. ’s Morgens om 7u werden we in een buitenwijk van Bujumbura gedropt in een “daladala”. Na een uurtje wachten ( Polé polé (rustigaan)) vertrokken we dan eindelijk!

Wat een zalige rit! Niettegenstaande we zes uur in de auto zaten hebben we ons geen seconde verveeld en met al onze zintuigen indrukken in ons opgenomen.

Rond 13u waren we aan de grens van Tanzania. Daar stond een Social member van ‘The Brothers of Charity’ ons op te wachten, beter bekend als “DE Jean-Michel”. Hij woont ook bij ons in en is onze ‘guestmaster’. Onze rots in de branding zullen we maar zeggen. Voor al diegenen die denken (inclusief wij) dat enkel mensen boven 50jaar Jean-Michel heten, zijn mis. Jean- Michel is namelijk maar 24jaar en vrij westers qua gedachtengang. Nen toffen gast dus!

In Kigoma wachtte Hanne (studente orthopedagogie) ons als op! Zij verblijft hier reeds drie maand en heeft dus al vele Tanzaniaanse Do’s en Dont’s onder de knie! Zij maakt ons hier helemaal wegwijs. Gelukkig want de eerste dagen in een vreemd land, in een vreemd huis zijn niet makkelijk! Danku Hanne!!