Dag vrienden, familie en sympathisanten (haha!)

Een weekje Afrika is alweer voorbij en we moeten toegeven dat we hier goed onze plan trekken. Zoals jullie waarschijnlijk wel al weten moeten we hier onze kleren met de hand wassen. Dit doen we met veel overgave maar helaas ruiken onze rokken en bloesjes toch niet meer zo fris J. Lisa heeft aan al het wassen zelfs al een ‘wasblaar’ op haar handen overgehouden.

Met acute diarree aanvallen kunnen we ook al goed opschieten! En graag geven we beiden -zelfs met een beetje trotsheid- toe dat we kunnen kakken op een franse wc haha! :D.

In het verloskwartier zijn we er al goed op getraind om supersnel onze handschoenen aan te trekken om ‘floepers’ ( Lees: baby’tjes die aan hoge snelheid geboren worden)  op te vangen. En indien dit niet meer lukt om met één hand de bevalling te doen en met het andere hand alsnog handschoenen aan te trekken om de baby correct te kunnen afnavelen. Ook kunnen we al goed Afrikaans kuisen. Je maakt alles nat, vervolgens verplaats je het vuil van plaats A naar plaats B.

En natuurlijk niet te vergeten, goed nieuws voor onze mama’s! Vanaf nu minder afwas, want we kunnen al goed met onze handen eten!

We vertrekken morgen voor twee weken op vakantie en nemen onze pc niet mee om diefstal te vermijden. Duss.... Jullie zullen pas binnen twee weken uitgebreid reisverslag kunnen lezen!

tot gauw !!

Sofie en Lisa!

Actie op de werkvloer!

Dag iedereen!

Deze maandag op het werk hadden we een babyBOOM! We hebben geen minuut stil gestaan en daar houden we van!

Toen we aankwamen kon Lisa al meteen een bevalling uitvoeren, ik was toen samen met de “nurse-assistent” de pediatrie gaan poetsen (lees: emmer water uitgieten en water buiten dweilen). Daarna deed ik de opname van twee dames in arbeid. Het is hier de gewoonte dat wanneer een dame nog geen vijf centimeter ontsluiting heeft, ze nog even gaat ‘wachten’ in de materniteit om voorrang te geven aan de vrouwtjes die ‘dringender’ moeten bevallen. De ene dame kwam bevallen van haar tweede kindje en had slechts drie centimeter ontsluiting. Haar stuurden we naar materniteit. De andere dame kwam ook bevallen van haar tweede kindje en had al vijf centimeter ontsluiting. De vroedvrouw wou deze dame ook naar materniteit sturen maar ik maakte haar duidelijk dat het hoofdje van de baby ook al vrij laag zat en ze toch goede weeën had. (voor de groentjes onder ons: het ging dus niet lang meer duren voor ze moest bevallen) De vroedvrouw moest toen even naar de pediatrie omdat het daar zeer druk was, ik ging even mee kijken. Toen ik terug kwam zag ik dat de ‘nurse assistent’ de vrouw met vijf centimeter ontsluiting toch naar de materniteit had gestuurd. Deze dames zijn zoals het woord het zegt onze assistenten, maar het is voor hen natuurlijk niet echt leuk om studenten ( want dat zijn we tenslotte wel, ook al krijgen we vrij veel verantwoordelijkheid) te gehoorzamen. Deze vrouwen spreken (buiten Miriam onze schat! Zie later!) bijna geen engels. Dus toen ik bijna uit mijn woorden was om te vragen waar ze dat madammeke naartoe had gedaan en waarom, hoorden Lisa en ik plots geschreeuw vanuit de materniteit. Tjah.. rarara wie het was! Lisa liep vlug naar daar om de bevalling te doen (Ik heb reeds 40 bevallingen, lisa bijna!) ik volgde met het nodige materiaal. Daar aangekomen bleek dat het vrouwtje dat een uur geleden drie centimeter ontsluiting had eigenlijk net (stil) was bevallen, zij lag op bed met haar kindje tussen haar benen ons aan te staren. De andere dame, die het kot op stelten aan het zetten was, lag naast haar bed op de grond te bevallen. Lisa had net op tijd haar handschoenen aan om de bevalling uit te voeren. Alles kwam in orde! Wat een actie amai! Zweten zou je er wel van doen in 35°C J. Daarnaast bevielen er nog vier dames!

Om even jullie over Miriam te vertellen… Zij is dus ook een ‘nurse assistent’ en eentje uit de duizend! Ze is acht maanden zwanger maar gaat helaas bevallen aan de andere kant van het land waar haar man woont. We zullen er niet bij kunnen zijn. We waren al stiekem van plan haar een cadeautje te kopen, maar vorige week heeft ze me dit dan ook uitdrukkelijk gevraagd. Blijkbaar is dat hier niet onbeleefd J. We gaan haar een ‘kanga’ kopen, dat is een typische draagdoek.

Over typische kledij gesproken, ook wij hebben ons een typisch Afrikaans kleed laten maken! Echt mooi! de foto's volgen later!

groetjes !

Sofie

Het verloskwartier!

Lake Tanganyika... Alias onze douche!

Naar de markt! 

Reuzeslak gesignaleerd!

"scherregosseuuuh"

(Voor de Berlarenaars onder ons :D)

Week 4...

Jaja inderdaad, sinds vandaag verblijven we al één maand in Afrika. Wat gaat de tijd snel…

Van werken kwam deze week niet veel in huis. Ik (Sofie) kreeg zondag als bijwerking van mijn malariapreventiepillen hartkloppingen en hartritmestoornissen. Een vrij beangstigende situatie dus gingen we naar de dokter. Deze dacht dat ik een verslaving had (alcohol en drugs) waardoor mijn hart abnormaal ging slagen. Een opname in het ziekenhuis was dus aangeraden. Dit wou ik absoluut niet, zeker niet wanneer hij voorstelde me spierontspanners en slaappillen te geven. Nadat Jean-Michel duidelijk had gemaakt dat ik niet ging blijven zette hij ons eigenlijk aan de deur. Ik was radeloos en traantjes hebben dan ook gerold.. Een probleem met je hart wil je natuurlijk liever niet hebben… En al zeker niet in     Afrika.

Gelukkig hebben Lisa en Hanne me supergoed opgevangen en me helemaal in de watten gelegd. Wat een schatten! Ik stopte dus op zondag met de malariapreventiepillen. Na drie dagen bedrust doet mijn hart soms nog raar maar de benauwdheid is minder. Hopelijk is het snel over!

Sinds gisteren zijn we terug aan het werk. Het is een iets rustigere periode in het verloskwartier. Lisa kon één bevalling doen en ik deed de eerste opvang van het kindje. Het was een meisje.

Dit weekend gaan we ook werken om verloren uren in te halen.

De Belgische lekkernijen worden hier al hard gemist en voor een warme schuimende douche zouden we ook al veel doen :D

Op kerstmis vertrekken we richting Dar es Salaam om daar dan de boot te nemen naar Zanzibar! Ginds zullen we Nieuwjaar vieren samen met Michelleken (voor de ‘blogvolgers’ van Lisa, michael is mijn vriend J). Zalige vooruitzichten dus!

Omdat er al wat vraag achter was, hier onderstaand ons adres:

Lisa De Kerf of Sofie De Saedelaere

PO Box 612

Kigoma

Tanzania

Dit is het adres van de broeders, dus goed onze naam hierop vermelden en dan komt de post zeker bij ons aan!

Groeten

Sofie !